2-12 september 2027

BNG Theaterprijs – Charles Pas over Person Longing for Human

5 september 2025

Niels Knelis Meijer

BNG Theaterprijs – CHARLES PAS OVER PERSON LONGING fOR HUMAN

In samenwerking met BNG Cultuurfonds


Wie zijn de makers achter de meest veelbelovende voorstellingen van dit moment? Wat drijft hen, hoe is hun voorstelling tot stand gekomen – en hoe beleven ze hun nominatie? 
 

We stelden de genomineerden van de BNG Theaterprijs 2025 een aantal vragen over hun werk, het maakproces en hun verwachtingen voor de prijsuitreiking op vrijdag 5 september tijdens het Nederlands Theater Festival. Een persoonlijk inkijkje in het hoofd en hart van nieuw theatertalent in deze vijfdelige interviewreeks. 
 
Als afsluiter van de reeks Charles Pas, genomineerd met Person Longing for Human.

Via het lichaam heb ik leren begrijpen wat theater kan zijn: een ruimte waarin je iets voelt bewegen, ook vanbinnen.

Wie ben je, en hoe ben je in het theater terechtgekomen?
“Ik ben Charles, opgegroeid in Antwerpen. Door een opeenstapeling van ervaringen ben ik in het theater terechtgekomen – zowel speels en fysiek als emotioneel. Mijn grootouders namen me op jonge leeftijd al mee in de wereld van kunst. Ik bezocht op mijn dertiende de Biennale in Venetië Daarna namen ze me mee naar voorstellingen in DeSingel: Pina Bausch, Castellucci, Wilson, Marthaler, Sidi Larbi, Jan Martens… Makers die voor mij het lichaam centraal zetten, niet alleen als expressiemiddel, maar als drager van herinnering, van verlangen, van verhaal. Dat raakte me diep.”

“Als kind kon ik niet stilzitten en en was ik altijd al in beweging. BMX, tumbling, freerunning, skateboarden, trampoline… Ik was altijd onderweg, sprong van het ene naar het andere, letterlijk en figuurlijk. Ook theater zat daar al vroeg bij, maar dat het zo belangrijk werd ontstond toen ik door omstandigheden in een overlevingsmodus terecht raakte. Via het lichaam heb ik leren begrijpen wat theater kan zijn: een ruimte waarin je iets voelt bewegen, ook vanbinnen. Het is voor mij nog steeds een manier om overeind te blijven. Niet door te ontsnappen, maar door te belichamen wat er is. Theater is de plek waar ik me niet hoef te verbergen, waar ik met mijn hele lichaam mag bestaan. En dat zoeken naar de grens van wat er mogelijk is met een lichaam, die lichamelijke intensiteit, is altijd centraal blijven staan in mijn werk.”


Wat typeert jouw manier van maken?
“Alles begint voor mij bij het lichaam – wat het onthult wanneer woorden tekortschieten. Mijn werkwijze is intuïtief, direct, en steeds op zoek naar een nieuwe taal, waarbij ik me laat leiden door de inhoud. Ik probeer voor alles wat ik maak een vorm te vinden die het meest onverbloemd tot de kern doordringt, rauw en speels of juist breekbaar, maar vol intensiteit en overgave. Als het maar echt is. Vaak vormt mijn persoonlijke leven een onderlaag van wat ik maak, waardoor het podium een plek vormt om angsten en verlangens te ontleden, en tegelijk een ruimte voor anderen om iets van zichzelf te herkennen.”


“Ik voel een constante drang om de crisis van verbinding zichtbaar en voelbaar te maken: tussen mensen onderling, maar ook tussen mens en maatschappij, en misschien nog het meest tussen mens en zichzelf. Naar de echtheid van het mens-zijn die onder druk staat in een wereld die steeds vluchtiger, harder en vervreemdender wordt. Die vervreemding vertaal ik naar een fysieke ervaring op scène – iets wat niet alleen wordt bekeken, maar ook beleefd, in het lichaam van de toeschouwer.”


“Het maken van een voorstelling is voor mij altijd een groepsproces. Samen met de componist, de performers en de scenograaf ontstaat een voortdurende wisselwerking, waarin mijn persoonlijke leven als onderlaag de aanzet geeft, maar door hun ideeën en verbeelding steeds nieuwe vormen krijgt. Zo wordt het podium een plek waar angsten en verlangens gezamenlijk ontleed worden, en tegelijk een ruimte waarin anderen iets van zichzelf kunnen herkennen.”


Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je genomineerd bent voor de BNG Theaterprijs?
“Ik was op dat moment aan het repeteren voor een nieuwe voorstelling Requiem for A Young Soul – die op 1 oktober in première gaat in Theater Bellevue. Toen ik het hoorde, viel er even een stilte. Het bracht vooral verwarring en een diepe dankbaarheid teweeg die lastig te vatten is. Tegelijkertijd voelde het kwetsbaar. Theater maken gebeurt vaak vanuit een plek van twijfel en noodzaak, niet vanuit de drang om te imponeren.”

“Als zo’n nominatie zegt:‘We zien jullie’, dan raakt dat echt. Het mooiste vind ik dat het werk resoneert, dat het niet verloren gaat, maar ergens binnenkomt.”


Waar gaat de voorstelling over waarvoor je bent genomineerd? En waarom wilde je dit verhaal juist nú vertellen?
“De voorstelling gaat over verlangen in al zijn gedaanten – dat gevoel dat je naar iemand of iets toe trekt, waar je jezelf in zou willen verliezen. Het is een zoektocht naar samensmelting én naar het bewaren van jezelf. Met drie performers verkennen we hoe liefde, lust en hunkering ons tegelijk kunnen verheffen en verwonden. Erotische energie speelt daarin een cruciale rol: het is een kracht die ons levend maakt, die ons uit onze afzondering haalt en ons eraan herinnert dat we lichamen zijn, geen schermen of profielen. Er wordt niet gezocht naar perfectie, maar naar het echte; naar wat schuurt en zindert tussen mensen, een viering van de rijkdom van ons mens-zijn, van de kwetsbaarheid en de overgave die in liefde schuilen. Zelfs als we weten dat we er soms gehavend uitkomen, is het de moeite waard om het gevecht met liefde aan te gaan.


Wat betekent deze nominatie voor jou – en wat zou je doen als je de prijs wint?
“Ik ben op dit moment bezig met het ontwikkelen van een nieuwe voorstelling die Pasifae Rodeo gaat heten. Hierbij staat de verhouding van de mens ten opzichte van de natuur centraal; hoe draaien we de rollen om van de mens die wordt getemd door de natuur in plaats van andersom? We willen het liefst helemaal zelf een mechanische stier bouwen waar de performers mee kunnen samenspelen. Zoiets vraagt veel onderzoek en geld.Deze prijs zou het mogelijk maken de voorstelling tot stand te brengen zoals wij die nu voor ons zien.”


Wat inspireert jou in het maken van theater?
“Ik heb me kunnen omringen met mensen die zelf ook door de samenleving willen dwalen, op alles willen kunnen reflecteren, alles vanuit elk perspectief willen meemaken. Vanuit die connecties ontstaat de noodzaak om te maken. Natuurlijk zijn het altijd de meest complexe, pijnlijke of existentiële dingen des levens waar het uiteindelijk over gaat, daar beweeg je als kunstenaar volgens mij automatisch naartoe omdat daar het onbenoembare zich schuil houdt. Daarnaast vullen we ons voor en tijdens het proces met een spervuur aan filosofische uiteenzetting, vette videoclips, oude kunst, nieuwe kunst, heel veel muziek, anekdotes. Vanuit dat fundament kan ik maken.”


Is er een programmaonderdeel op de PRO-dag waar je zelf graag bij wilt zijn?
“Door het Mijnenveld. Ik denk dat ik als maker een duidelijke mening heb over de inmenging van politiek binnen de kunsten. Ik ben heel benieuwd naar de opvattingen over de bijwonende instituten. Dit thema spreekt me het meest aan binnen het programma omdat het bij mij meteen vragen oproept ten aanzien van onze hele sector en ik vind iets prikkelend als het zowel persoonlijk als universeel opgevat kan worden en daar ook frictie of verschillen.”


Tot slot: wat is iets wat mensen misschien nog niet van jou weten als maker of als mens?
“Ik heb onder meer een obsessie met het esthetisch neerzetten van groenten en fruit en beweeg te pas en te onpas tijdens gesprekken, aldus mijn huisgenote.”

Charles Pas / Stichting A Fully Coherent Plan / Feikes Huis – Person Longing for Human
Te zien tijdens het Nederlands Theater Festival 2025 op:

Schrijf je in voor de nieuws­brief!

Het Nederlands Theater Festival houd je met plezier op de hoogte van nieuws over het festival. Je kunt je op elk moment weer uitschrijven door ‘Unsubscribe' aan te klikken onderaan onze nieuwsbrieven.

Venster sluiten